The Winner Takes It All

اگه کم و کمتر می‌نویسم، برای اینه که حساسیتم رو نسبت به مسایل روزمره‌م از دست داده‌م. یه کم هم چسبیدم به پول و کار. کلاً می‌گم.
پریروزا زد و شد و رفتیم بام تهران. انقدر عوض شده بود. از سده‌ی نهم نیومده بودم بام. دیگه پیر شدم. هر جایی نمی‌رم. فقط می‌ریم تو خونه. می‌چپیم تو خونه و از بد زمونه حرف می‌زنیم. از این که جوونیامون داره تموم می‌شه. وسطاش کنسرت هم می‌بینیم. اکثراً هم اوئیسیس می‌بینیم، چون من زورگوئم. همه می‌گن عمرمون تموم شد یه بار پک و پاره پا نشد بریم یه کنسرتی، چیزی. آره عمرمون تموم شد. از وقتش گذشت و خوب بالا پایین نپریدیم. اینا مهم نیست؟ به نظرم هست. به نظرم هست. من که غقده‌ای شدم.  از همون پارکینگ تا جایی که بانجی جامپینگ هست، چند تا کافه وا شده بود. هم عمله ریخته بود هم در و داف، هم آدم حسابی ِ تحصیل کرده، هم آدم حسابی تحصیل نکرده. اصلاً قشنگیه محیط باز -و دلباز- به همینه که یه مشتی از خروار رو نشونت می‌ده و می‌فهمی که مردمت کین، تو کی‌ای، این‌جا کجاست و این بچه رو کی کرده. اشتراک ما آدما با هم تو علاقه‌مون به طبیعته. در مقابل طبیعت کاری جز لبخند زدن ازمون ساخته نیست. پلیس هم بود. ما رفتیم اون آخر، دم تراس. دو نفر آشنا دیدیم. آشناهامون یه دختر و یه پسر بودن. پسره نویسنده بود، دختره من رو از جمع دوستام صدا زد. گفت بیا این‌طرف یه چیزی بهت بگم. رفتم نشستم جلوشون. گفت که دوستش نویسنده است و برنده‌ یا نامزد فلان جایزه است. فکر کنم جایزه‌ی فلان‌شیری. گفتم اِ جالب. تبریک. گفت که چون وبلاگ من رو خونده می‌دونسته که من آرزو دارم نویسنده شم. و برای همین صدام زده تا من با دوست پسرش در این خصوص صحبت کنم. من گفتم که این جایزه‌هه باندبازیه، نیست؟ گفت هست. گفتم فلان سال هم فلان آدم کاندید شده بود، شما خاطرتون هست؟ گفت بله. گفتم باندبازیه؟ نیست؟ گفت هست. بعد احساس کردم دوستای خودم دارن یه منظره‌ی پلنگی رو می‌بینن. و من هر چی بیشتر رو این نیمکت و رو به روی این زوج و پشت به منظره بشینم، بیشتر باخت کرده‌م. همین طوری از سمت کوه باد می‌یومد، یه ابر بزرگ ِ گرد رو یه قسمت سایه انداخته بود  و همه فکر می‌کردن این ممکنه سایه‌ی یه سفینه باشه. یه درخت خشک خیلی قشنگی هم کنار دستمون وایستاده بود که بهش گفتم تو قشنگ‌ترین درخت خشکی هستی که تا الان دیده‌م.
داشتم از دست می‌دادم. نور داشت می‌رفت، دوربین داشت می‌رفت، صدا حرکت، داشتن می‌رفتن. گفتم ببینین؛ بیاین بعداً راجع به این چیزا صحبت کنیم. الان این منظره‌ی به این قشنگیو از دست می‌دیم. سازمان جهانی منظره‌های قشنگ گفته اگه تو تهران یه منظره‌ی قشنگ دیدین، پس بچسبین بهش. اگه ندیدین که هیچی. گفتن باشه. پا شدم رفتم سمت بچه‌ها، سمت دلبر مه‌پیکر گردن بلورم و هرر و کرر راه انداختیم. گمونم اونا بهشون بر خورد. زود پا شدن و رفتن. و پسره هم موقع خدافظی تو چشمام نگاه نکرد. لابد کار من  زشت بود. راستش حالم از جایزه و این صحبت‌ها و این‌که برم کودوم نشر و با کی‌کی‌یک صحبت کنم بد می‌شه. حالم از این‌که من رو به عنوان وبلاگر یا نویسنده یا شخصیت مجازی ِ فلان معرفی کنن هم بد می‌شه. به نظرم اون جایزه که پارسال نصیبم شد برام دوست‌های زیادی رو به ارمغان آورد و این تنها خوبیشه؛ همین جایزه باعث شد کلی فحش از آدمایی که نمی‌شناسم نثارم بشه. حالا یه عده می‌گن مگه مهمه؟ چرا برات مهمه؟ چرا به این آدما اهمیت می‌دی؟ نه بابا جون، من به این آدما اهمیت نمی‌دم، من فقط به خودم اهمیت می‌دم. به خدا. برین از دوست دخترم بپرسین. فقط درختا و گربه‌ها هستن که نسبت به فحش و فضیحت بی‌واکنشن. درختا امکانش رو ندارن، گربه‌ها حوصله‌ش رو. من نمی‌دونم امسال کی کاندید مسابقه‌ی دویچه‌وله شده ولی برادرانه یه چیزی رو بهش بگم. این یه بازیه، نه یه مسابقه. و جایزه‌ش هم یه فلش مموری ِ دو گیگه و یه خودنویس. در ضمن من هنوز جایزه‌م رو ندیده‌م برای همین فکر می‌کنم شاید این خودنویس و فلش مموری «تو این وان» باشن و مثلاً ته ِ خودنویسه فلش مموری گنجونده شده باشه. کاندیدی و خیلی قدیمی نیستی؟ چی از هشتاد و سه می‌نویسی؟ هاها، اینا از دهه‌ی شصت وبلاگرن، وقتی مملکت تو جنگ بود.  می‌یان و بهت فحش می‌دن و می‌گن چرا قدیمی نیستی؟ چرا نوشتی که ناراحتی؟ چرا مشکل داری؟ ممکنه بهت بگن روانی، ممکنه بهت بگن بی‌تربیت، خنک، بی‌ارزش… اما تو رو خدا تخمت نباشه، فقط بازی کن. اینا دنبال مستمسکن تا خودشون رو مطرح کنن، می‌دونی چی می‌گم؟ تو بازی‌ت رو بکن و از این بازی لذت ببر، چون واقعاً وقتی به چشم بازی بهش نگاه می‌کنی حال می‌ده. این مسابقه نیست که آمادگی ِ خاصی براش داشته باشی، می‌دونی چی می‌گم؟ راجع به خودم داشتم قلم می‌فرساییدم که یهو خلط تف کردم تو مبحث؛ من نه مبارز سیاسی‌ام، نه یه چهره‌ی فرهنگی ِ مجازی، نه آرزوی نویسنده شدن دارم و نه دوست دارم مردم این‌طور درباره‌م فکر کنن. آدمای معروف هم برام کم اهمیت هستن. چون که از نزدیک یه چندتاشون رو می‌شناسم. بگذارید بهتون بگم آدمای معروف رو اعصاب و رقت‌انگیز هستن.

اما بام، تو اون هاگیر واگیر پلیس هم ده بار اومد و کوفتمون کرد. این چه امنیتیه؟ خاک توی اون سرتون با این برقراری امنیتتون. یه بار با ون اومدن، یه بار با موتور اومدن، یه بارم روی یه چیزی اومده بودن که درست نمی‌دونم اسمش چیه اما فکر کنم باهاش بشه رو رمل‌های کویر خوب روند. همه نیگاهشون می‌کردن، اونا هم همه رو نیگاه می‌کردن. فاز عجیبی بود، نه ما اونا رو می‌خواستیم و نه اونا ما رو. همه فقط آب و هوای خوب رو می‌خواستن، که شهرشون در بقیه‌ی روزای سال ازشون دریغش می‌کنه. حالیشون نبود.

نسل ایکس، نسل ایگرگ؟

آقا معلم، از من درباره‌ی نسل می‌پرسید؟ مگر من مجله هستم؟ یا مگر این‌جا مجله است؟ این امتحان نیست؟ ما نمی‌توانیم نسل را تعریف کنیم، هرچند این موضوع خوبی برای انشا نوشتن است. به این دلیل که ما نسل را می‌فهمیم اما از توضیح آن عاجزیم. مثل این است که بگویید مرغ را توضیح دهید. ما فرض را بر این می‌گذاریم که شما مرغ را ندیده‌اید. و تصوری هم ازش ندارید. انگار بر اثر یک حادثه مرغ  که این همه  بلد بودید را از یاده برده و حالا از لحاظ مرغ ریست شده‌اید.  برای فرا گرفتن مفهوم مرغ شما باید درباره‌ی حیات، جانداران، پرندگان، پر، تخم، پا، بال، پرواز، آسمان، هوا، باد، دانه، ارزن،کشاورزی، خوردن، مفهوم گوارش، مکانیزم بدن، راه رفتن، جفت گیری، جنسیت، خروس، مرد، آلات جنسی، دُم، تاج، نیم رو، چریدن، پریدن، جهیدن، ریدن و غیره مفاهیمی را بدانید. اما این طوری هم ذهنیت شما از مرغ آنی که باید باشد نیست، و ما نمی‌توانیم مرغ را به درستی برای شما تعریف کنیم. مگر این‌که یک مرغ بیاوریم و بگوییم آقا معلم این مرغ است و ای مرغ این هم آقا معلم است. و اگر خواستید حتی می‌توانید با هم دست بدهید چون من جلویتان را نمی‌گیرم.
تعریف نسل هم همین است. یا لا اقل من الان احساس می‌کنم آنقدر خوب صغرا و کبرا را پیش هم چیده‌ام که بتوانم بدین ترتیب یک ارتباط بین این دو برقرار کنم و شما هم ان را درک کنید. برای همین هرچند ما نسل را می‌فهمیم نمی‌توانیم آن را تعریف کنیم اما شما لابد همه‌ی ما را زیر نظر داشته‌اید و به اصطلاح نسل را دیده‌اید. پس دیگر چرا از ما می‌پرسید آقا معلم؟ ما در مورد نسل خود بی‌میلیم به نوشتن. نسل پیش از ما به نسل ما می‌گفت دهه‌ شستی…شاید شما یادتان نیست. نسل پیش از نسل پیش از ما هم به  نسل پیش از ما می‌گفت بچه‌های انقلاب. بچه‌های انقلاب؟ هاهاه. بگذریم، نسل خودمان و بی‌میلی‌مان را برای نوشتن ازش می‌گفتیم. برای همین ممکن است این نوشته کوتاه شود. ولی چه باک، شما که خطکش دستتان نیست اندازه بگیرید، بگیرید هم ما درشت نوشته‌ایم.  نسل ما نوشتن ندارد، ولی والله به نسل جدید امیدواریم. خیلی هم امیدواریم. از جمله به این دلیل به دهه‌ی پیش رو و این نسل، امیدواریم که نسل ما دارند به سی سالگی و احتیاط نزدیک می‌‌شوند، برای همین به زودی ما، ما ترسوها عرصه‌ را برای آن شجاع‌ها خالی می‌کنیم…آن‌هایی که اگر نبودند و نمی‌پرسیدند چرا؟ این اتفاقات نمی‌افتاد. این طوری نمی‌شد. لازم به ذکر است بگوییمم که تعریف ما از نسل‌بندی مردم کمی متفاوت است. یعنی داریم می‌گوییم که ما برداشتی متفاوت داریم از این قضیه، به نظرمان نسل ما بین رده‌ی سنی متولدین شصت تا شصت و پنج قرار می‌گیرد و نسل بعد ِ ما می‌شوند شصت و پنجی‌ها تا متولدین هفتاد. برای این‌که هی نسل ما نسل بعد راه نیندازیم بیایید روی این دو تا نسل اسم بگذاریم، نسل ما می‌شوند نسل ایکس، و نسل بعد ما هم می‌شوند نسل ایگرگ. با مقایسه بین نسل‌های ایکس و ایگرگ در می‌یابیم نسل ما ترسو، متفرعن، دنباله‌رو و به طور کل در رو بودند. الان پی ِ پذیرشند. همیشه حرف گوش کن بوده‌اند. درس‌خوان. بی‌هنر. بی‌اثر. گاز نجیب. بگذارید نسل جدید به بیست و شش هفت سالگی برسند بعد ببینید چه عزتی را به مملکت باز خواهند گرداند. کمترین کاری که کردند این است  که ایستادند و گیتار الکرتیکشان را از والدینش به عنوان حق گرفتند. والدینی که در بهترین حالت یک گیتار برای بچه می‌خریدند که باهاش فرامرز اصلانی بخواند. مطالعه‌ی موردی بکنیم؟  داداش ما که از نسل ایگرگ هست علناً به پدرم گفت این گیتار -کلاسیک- را می‌برد توی کوچه و آتشش می‌زند و برایش مهم نیست دیگران چه فکر می‌کنند. او یک گیتار الکتریک می‌خواهد نه این کاردستی ِ چوبی را، اما ما در مقابل درخواست پدر مبنی بر صرف نظر از گیتار الکتریک به گفتن چشم اکتفا کردیم. پر واضح است که ما به ساز با این دیدگاه ِ «چیزی که هست» نگاه می‌کردیم. نسل ایگرگ ولی چی؟ بلی آن‌ها به ساز با چشم «چیزی که باید باشد» نگاه می‌کردند. فرق ایکس و ایگرگ این‌جاست، مگر نه؟ آن‌ها همه‌ش پی چیزی هستند که باید باشد نه چیزی که هست. چه خوب. مگر نه؟ چه بچه‌های با استعدادی، چه ژن‌های خوبی. شاید تمام شدن روزگار جنگ و بمب قد آن‌ها را بلند و طالعشان را این‌طوری سعد ساخته است. شاید هم ما غلتک برای جاده‌ی سنگلاخی آن‌ها بوده‌ایم، اما نتیجه هر چی که هست خوب‌تر از قبل شده. بله، ما که برویم کنار، ایگرگ کارستان انجام خواهد داد. بعد همه، یعنی ما و شما متنفع می‌شویم. آن‌ها همین الان هم کارستان کرده‌اند. نمی‌گویم ما و شما کاملاً بی‌کار و دست در جیب بودیم. مرض نداریم آدم بکشانیم این‌جا فحشمان بدهد، نه مرض داریم نه حوصله داریم. ولی چیزی که پی گفتنش هستیم این است: آن‌ها پرشهامت‌تر هستند. دارند زندگی می‌کنندو سعی می‌کنند فقط نک و نال نکنند و کمی هم زندگی بکنند. می‌دانید چه می‌گویم؟ از پر‌شهامت تر حرف می‌زنیم یعنی می‌زنم. مایی وجود ندارد، من یک نفرم. از شهامت، در کل، حرف می‌زنم. اما الان خسته شدم. چون من نسل ایکسی‌ام آقا معلم، انقدر هم از این موضوع ناراحتم که حد ندارد…حد ندارد.

من امیدورام که بشه، یعنی فکر کنم که بشه، یعنی می‌دونم که می‌شه

صندلی هنوز همان صندلی، و پدرم هم هنوز همان پدر است. روزی چاهار بار می‌آید و می‌گوید که بهتر است این صندلی را عوض کنم. می‌گوید خراب می‌شود. گفتم بابا این که خراب شده است، برای چی عوضش کنم؟ ببین تمام اسفنج‌هایش ریخته، و پارچه‌اش هم خودش را ول کرده. گفت می‌شکنه، با من یکه به دو نکن بیا برو عوضش کن. حرف گوش کن. گفتم این‌طوری یک صندلی دیگر هم خراب می‌شود. آن وقت صندلی برای دور میز ناهارخوری کم داریم. دیگر چه کسی می‌تواند صندلی نو بخرد؟ آدم که نمی‌تواند یک دونه صندلی را بدهد مبل‌سازی بگوید آقا تعمیرش کن…دست ِ کم باید شش تا صندلی بدهد مبل‌سازی  و بگوید آقا تعمیرشون کن. حالا آن هم چی؟ میز گرد…صندلی‌ها استیل. این مسخره نیست؟ میز گرد نه، اما اصلاً استیل چیز مسخره‌ایست. استیل هم مادرم را خیلی زجر داد. چرا که مادرم از استیل بدش می‌آمد- می‌آید- اما پدرم کار خودش را کرد، دو ماه رفتند بازار مبل، عزلتی، خانه‌ی چوب و با بدبختی یک چیزی در عزلتی -دم سینما بولوار- پسند کردند. اما آخرش چون آن‌طوری خیلی گران می‌شد پدرم یک استیل ساده‌ای را سفارش داد و زور مادرم هم بهش نرسید.
پدرم می‌گفت این استیل ظریف انگلیسی است و آدم حظ می‌کند تماشاش می‌کند، بس که ظریف است. مادرم می‌گفت هیچ هم آدم حظ نمی‌کند و این مبل شبیه مبل‌هایی است که همه دارند. و برای همین خانه شبیه خانه‌ای می‌شود که همه دارند. مادرم برای هال یک نیم ست از مبلی که دوست داشت را سفارش داد. امروزه اکثر اعضای خانواده‌ی من روی آن نیم‌سِت حاضر در هال به زندگی و معاش می‌پردازند و استیل پذیرایی فقط وقتی مهمان می‌آید مورد استفاده قرار می‌گیرد. خیلی از مهمان‌ها هم همان ابتدا می‌گویند برویم همان‌ور جلوی تلویزیون بنشینیم. به هر حال پدرم برای هر کس که می‌آید می‌گوید که صندلی دور ِ میز رو ورداشتن بردن تو اتاقشون و ریدن توش. در حالی که ما فقط روی این صندلی می‌نشینیم و برای ریدن از توالت خودمان که فرنگی نیست استفاده می‌کگنیم. فرنگی برای پدر و مادرم است. و وزن‌هایمان هم خیلی بالا نیست یعنی هفتاد و پنج-شیش که خیلی وزنی نیست. به علاوه ما دو نفریم، با این‌که سن و سالمان بالا رفته هنوز اتاق را با هم قسمت می‌کنیم و شکایتی از این بابت -و بسیاری از بابت‌های دیگر- نداشته و نداریم. البته اگر این زرت و پرت کردن‌ها در وبلاگ شخصی پای چسناله نوشته نشوند. من فکر می‌کنم ما در نهایت بچه‌های خوبی هستیم و می‌توانیم الگوی جوانان مرز و بوم در برادری و اخوت و تقسیم جا، و تقسیم فضاهای کامپیوتر و احترام به حریم شخصی حتی در یک کامپیوتر مشترک و به خصوص در فلدرهای پُرن باشیم. با این حال پدرم ما را الگو ندانسته و معتقد است داداشم ول شده است. اون پسره که ول شد. تو اقلاً برو دانشگاه آزاد درس بده ماهی سیصد تومنم میگیری، بعد کم کم خونه می‌خری، زن می‌گیری. بچه‌دار میشی. یه پریاد هاچ بکم برات می‌خرم. اما این رویای من نیست. یعنی حقوق ماهانه، خانه، زن. این‌ها که رویا نیستند، رویا یعنی یک سگ بزرگ در یک خانه‌ی خلوت که یک تخت با دشک راحت دارد، صبح‌ها آفتاب‌گیر است و شب‌ها که مست کردی، صدای جیرجیرک و موج دریا می‌آید.
گفتم رویا، رویا و فریدون آمدند. مادرم می‌گفت جفتشان عمل کرده‌اند. و بعد دستش را برد دور چشم‌هایش و و ابروهایش را کشید بالا، گفت مثل مورتون مظاهری شده بودن جفتشون. گفتم مورتون مظاهری دیگر کیست مامان؟ گفت اون دکتره بود…اون. گفتم با بنزه اومدن؟ گفت بنز نیست…چیه مادر؟ آئو…گفتم آئودی. گفت آره، با اون نیومدن، چون گفتن مردم بد نیگامون می‌کنن، بسم‌الله. تیککه می‌ندازن. گفتم خب؟ گفت هیچی فریدون هم یک انگشتر الماس انداخته بود انگشت کوچیکه‌ش. گفتم حال می‌کنه با این چیزا. گفت یه سفر نمی‌رن نشستن تو خونه، هی اون اینشو عمل می‌کنه هی این اونشو عمل می‌کنه ماهی یه بارم می‌رن سر کوچه سفارش الماس. این خواهر و برادر در دهه‌های پنجم و ششم زندگی هستند. گفت رویا پاشد همه‌ی  عکس‌ها رو دید. همه‌جا رو با دقت دید. دیشب هم که خاله شهلا آمد که دختر خاله‌ی این دوتا و پدرم است. خاله شهلا یک‌تنه فیسبوک من را گاییده بود. هم لایک می‌زد و هم زیر هر چیزی که لایک می‌زد می‌نوشت خوشم امد و کسی که بهش کامپیوتر را یاد داده بود او را با شیفت و آی با کلاه هم آشنا نکرده بود و به حال خودش در فیسبوک رها کرده بود و برای همین او به عنوان عکس پروفایل از یک گل زرد استفاده می‌نُمود. که در بعضی فرهنگ‌ها نشانه‌ی تنفر است.چرا اکانت داشتن برای افراد زیر پونزده یا شونزده-درست یادم نیست و نباید هم باشد!- ممنوع است اما افراد بالای چهل سال می‌توانند عضوش شوند؟ خاله شهلا هم که در دهه‌ی هفتم زندگی‌ش است در دربند خانه دارد و من یک مدت عقلم پاره‌سنگ ورداشته بود که بروم باهاش هم‌خانه شوم، یک اجاره‌ی کمی هم بدهم و کمی هم در خرید مرید کمکش کنم و به درددل‌هایش در مورد احمد برادرش گوش کنم. اما بعداً به سرعت منصرف شدم، چون نشستم خیلی دقیق و خوب فکر کردم و دیدیم هم‌خانه شدن با او ممکن است دیوانه‌ام کند. با این‌حال گزینه‌ی کسب استقلال در سال جدید را در ذهنم دارم؛ همان‌طور که گزینه‌هایی چون عدم مصرف دخانیات، عدم مصرف قهوه ، کم کردن مصرف مسکرات و خرید یک پلیر ِ قدر به جای این آی‌پاد تاچ ِ  ننر را در ذهنم دارم. آی‌پادم را می‌خواستم به یک نفر بفروشم، یعنی خودش پیشنهاد داد و من هم گفتم باشه، اما پول نداشت. بعد یک پولی می‌گذاشتم روش و یک کلاسیکش را می‌خریدم و از صُبح تا شب دیسکوگرافی اوئیسس گوش می‌کردم تا از گوش‌هایم خون بریزد روی فرش. البته من از اپل خوشم نمی‌آید. به نظرم خیلی شوآف است و خوب هم توانسته آدم‌های یه مدلی ِ یه جوری -با قائل شدن استثنا، این را هم برای شر راه نیفتادن نوشتم- را دور هم جمع کند.  اما تخصص اپل درست کردن آی‌پاد است، و آی‌پاد کلاسیک قوی‌ترین پلیر موجود در دنیا است و من هم شیفته و فریفته‌ی موسیقی و راک اند رول هستم. یک موسیقیدان شکست خورده هستم که می‌نشیند آهنگ گوش می‌کند و می‌گوید کاش که فلان نمی‌شد. از وقتی ضبط ماشین خراب شده هدفُن توی گوشم گذاشته‌ام، یعنی یک سال است این‌طوری رانندگی می‌کنم. چون واقعاً ضبط نوار خور که تعمیر کردن ندارد و تعویض هم همیشه به نظرم هزینه‌بَر آمده و وقتی هِدفُن هست چرا؟ خوبی این کار این است که بوق ماشین‌ها را نمی‌شنوی و بدی هم حتماً دارد اما خوبی‌اش انقدر زیاد است که بدی‌اش می‌رود توی کون سگ و همان‌جا تا صبح می‌ماند. و دلیلم هم برای خوب بودن آیپاد، به خصوص کلاسیک، راهبری و دسترسی قوی و سریع و همچنین سیستم رندوم بسیار قوی و هوشمندش است، اسمایلی یک پزشک. عید بدی نیست، هر چی فکر می‌کنم.

Nothing Too Much Just Out Of Sight

یکی از گربه‌های محل حامله است، البته نترسید اسمش ایران نیست و من هم هیچ داستان استعاره‌گونه‌ای در این ارتباط ندارم. فقط این گربه در طبقه دوم روی پا دری آقای صمدی این‌ها می‌خوابد. آن‌ها برایش استخوان مرغ می‌گذارند، استخوان پخته شده‌ی مرغ…به علاوه حتماً محبتی چیزی دیده که همیشه همان‌جا می‌خوابد. دیروز که پدرم را داشتم از پله‌ها می‌بردم پایین تا با هزار سلام و صلوات سوار ماشینش کنم گربه‌هه هم توی راهرو بود و پدرم عصایش را گرفت بالا و صدایی بین سوت و «کیش» از خودش در آورد تا گربه برود گم شود، اما گربه که نرفت گم شود هیچ، من هم بهش گفتم چرا همچین می‌کند. گفتم این یک گربه‌ی بدبخت ِ حامله است که دست مناسبی برای باز کردن در آب معدنی هم ندارد. پدرم با شنیدن این جملات روشنیده‌وار از پسرش عصا را گرفت پایین گفت بابا پس فردا می‌زاد این‌جا…گفتم خب بزاد. این عصا یادگار زمانی است که فکر نمی‌کردیم مشکلات حرکتی پدرم مربوط به هیپوفیز و مغز باشد، فکر می‌کردیم مشکلات حرکتی به اندام‌هایی مثل کمر و پا مربوط می‌شود. بسیاری از بحث‌هایی که الان با پدرم داریم هم بر می‌گردد به همان دوران با شکوه قبل از عمل، چون این‌ها ملکه‌ی ذهنش شده‌اند و فکر می‌کند زانویش یک مشکلی دارد. توی خانه پدرم بدون عصا راه می‎‌رود. اما همین که می‌خواهیم برویم بیرون، در آخرین لحظات ملکوتی ِ خروج از در به افق تهران، پدرم پی عصایش می‌رود. در این حالت معمولاً می‌گوید آخ عصام عصام! که یعنی دیدید؟ دیدید چه چیز مهمی داشت یادمان می‌رفت؟ هر کس هم بگوید آقا جان عصا می‌خوای چه؟ می‌گوید ببخشیدا، نمی‌تونم راه برما. این جواب دندان‌شکنی است. لا اقل دندان‌های من و مادرم که می‌شکند. اما قیاس کیفیت و کمیت عمل در بیرون و درون خانه‌ی پدرم با هم ما را به سمت این نتیجه‌گیری سوق می‌دهد که آیا امکانش هست پدرم برای جلب احساس دلسوزی دیگران عصا را به دست بگیرد؟ آیا این در نتیجه‌ی رفتار گاه بی‌توجه و گاه بی‌رمق و خسته‌ی ما در مواجهه با دوز بیش از حد تعیین شده غرهای روزانه‌ی اوست؟ آیا کم به شکایت‌هایش گوش می‌کنیم و او مجبور است یک عصای شکسته‌ی قرمز دستش بکیرد تا از او بپرسند مهرداد خان چرا عصا؟ و او قصه‌ی حسین کرد شبستری را آغاز کند؟

خانم کسروی پایین پله‌ها پدرم را می‌بیند با هم سلام علیک می‌کنند ، این دو تا روی هم صد و چهل سال دارند. و به خاطر عینک‌هایشان هم که شده می‌خورد که خواهر و برادر باشند.خانم کسروی پیرزن نازنینی است، دختر احمد کسروی است که مدتی است سایت بی‌بی‌سی فارسی مدام ازش چیزمیز می‌نویسد و انقدر این مطالب زیاد و پشت‌سر هم و پر از توضیح واضحات است که آدم حوصله‌ش نمی‌کشد بخواند. خانم کسروی می‌گوید بَ آقا ما شما رو سه سال می‎‌شه ندیدیم. پدرم فوراً می‌گوید نا خوش احوالم. گربه‌هه هم پشت ماست او هم می‌آید و یک میوی ِ ملویی می‌کند. به بالا نگاه می‌کند. به من، به پدرم که دستم را گرفته، به عصا که در آن یکی دست پدرم است. مادرم از راه می‌رسد و به خانم کسروی سلام می‌دهد، خانم کسروی می‌گوید سلام خانوم. خانم کسروی فقط به من سلام نمی‌کند، به هر حال همیشه این‌طوری نیست. وقتی تنها باشم جواب سلام من را هم می‌دهد. این لابد به خاطر پیری است. آدم فراموشش می‌شود. مگر همین پدر من، همین مادر من ده بار یک چیز مشترک را فراموش نمی‌کنند؟ چرا فراموش می‌کنند. خود من هم شده ده بار یک چیزی را فراموش کنم. من هم پیر هستم، و منتظرم تا مرگ بیاید. اما دم در خانه‌ی خانم کسروی، گربه می‌جهد تو. با تمام آن بچه‌های داخل شکمش. خانم کسروی دارد از پررویی گربه می‌گوید. و می‌گوید زبونم مو در آورد به همه دارم می‌گم این درو باز نزارند ، این گربه می‌یاد می‌ره تو، شب نک و نال راه می‌ندازه. پدرم گفت بی‌شوعورن. پدرم فکر می‌کند بازگذاشتن در کار صمدی این‌ها است، اما در این توطئه آن‌ها نقشی ندارند. باز گذاشتن در کار من است، تابستان‌ها کونم گشاد می‌شود و زمستان‌ها هم گربه‌ها سردشان می‌شود. اسم من هم انجمن حمایت از گربه است.
به خانم کسروی می‌گویم گربه رفته توی خانه‌شان. مادرم می‌گوید اِ؟ خانوم کمسروی هم به مادرم می‌گوید اِ و چشم‌های پیر و از پشت عینک درشتش نگران و لرزان می‌شوند. او یک خانم مسن است و گربه‌ها می‌توانند برای او درد سر ایجاد کنند. مادرم به من می‌گوید برو بیرونش کن. بعد درباره‌ی این‌که مام کسی رو نداریم، شیرینی وآجیل خریدیم خودمون می‌خوریم. والله. کودوم عید؟ ما عید داریم؟ صحبت می‌کند. من مسئول بیرون کردن گربه‌ها از خانه‌ی همسایه‌ها هستم؟ کفشم را در می‌آورم و به کسی که به عنوان میهمان نوروزی نشسته سلام می‌کنم، میهمان یک خانم بلوند میان‎سال است که بدون کوچکترین جابه‌جایی و بهم خوردن حالت لش کردن – یا نشستنش-  سلام می‌کند. گربه در وسط سالن ایستاده و دارد فکر می‌کند که برود راست یا چپ، اگر برود راست چه می‌شود، و اگر برود چپ چه؟ می‌گویم پیشت، گربه می‌پیچد به راست. با پایم جلویش را می‌گیرم می‌پیچد به چپ و می‌خواهد رندانه بخندد اما فیزیولوژی‌اش این اجازه را به او نمی‌دهد. یک پیشت و یک پای دیگر از جانب من و برای همین راهی جز بیرون رفتن پیدا نمی‌کند. این زا از کتاب بیرون کردن گربه با سه حرکت، تالیف نیکلاس کاک‌ساکر یاد گرفتم. توی ماشین روی همه چیز را خاک گرفته. واقعاً چرا این ماشین را به کارواش نمی‎‌برم؟ شاید به خاطر این‌که همه‌ی دست‌اندرکاران شستن ماشین از آدم انعام می‌خواهند. چقدر باید به آن‌ها انعام داد؟ بعد از این‌که ماشین را از زیر شلنگ می‌کشی بیرون و می‌بری زیر سایه تا سه نفر خشکش کنند، این سه نفر هر یک ربع یک بار با گفتن کلمه‌ی انعام شما را آزار می‌دهند. بعد وسط کار یکی دیگر انعام گویان به آن‌ها اضافه می‌شود و چهار نفری تا جایی که بتوانند باهات چشم تو چشم می‌شوند و می‌گویند انعام. پدرم سر انجام از راهرو دل می‌کند، با سری رو به آسمان به بیرون می‌آید. کنجکاو، مثل یک بچه که دارد جهان اطراف را کشف می‌کند دور ماشین راه می‌رود تا من عصبانی بشوم و سرم را بیرون ببرم و بگویم یه دور دیگه دور ماشین راه بری می‌شه سه دور. می‌یاد تو و می‌گه که زیر باک رو کجا مالوندی؟

Everybody had a hard year, Everybody had a good time, Everybody had a wet dream, Everybody saw the sunshine

هیچ‌کس نیومد. وقتی هیچ‌کس نمی‌یاد خیال نمی‌کنین تمام این خونه تکونی، سبزی پلو پختن، تمام این نایلون‌های کشیده شده روی شیرینی‌های کم‌رنگ عید، اضافه‌کاریه؟ مادرم سبزی پلو با ماهی درست کرد، البته من به ماهی لب نزدم. در عوض کوکو ورداشتم. هیچ وقت هم طرفدار ماهی نبوده‌ام. چون که تیغ دارد و این‌ها. برای چی باید این همه مرارت بکشیم برای خوردن یه پرس غذا، اون هم در جشن وشادی؟ به مادرم می‌گم من از این ماهی جنوب‌ها دوست دارم، از این شیرماهی‌ها. اخه یک بار یه‌جا خوردم و یادمه که مثل شنیسل مرغ سفید و زرد بود و البته بوی ماهی می‌داد. تیغ که ابداً نداشت و برای همین لازم نبود از دست استفاده کنی. اما پدرم مادرم ماهی جنوب را ماهی نمی‌دانند. حالا کل دنیا برعکسندها. کل دنیا از ماهی جنوب می‌خورند اما خانواده‌ی ما معتقد است ماهی جنوب خار دارد. در تایید گفته‌هایشان هم می‌گند که ماها نمی‌تونیم ماهی جنوب بخوریم. ماهی فقط سفید، فقط کپور فقط فلان. چه فرقی دارد؟ ماهی ماهی است. مادرم سعی کرد بهم ماهی بخوراند، با تعارف کردن، با گفتن از خواص ماهی و اشاره به نقص‌های ژنتیکیم، با پاک کردن آن، با گذاشتن یک تکه با دستش در دهانم. همه‌ساله چند تا ماهی سفید کشته شوند خوب است؟  پدر ریشش را نزده بود وبرای همین عکس نگرفتیم. حالا اگر ریشت را می‌زدی و ما یک عکس خانوادگی روز عید می‌گرفتیم چه می‌شد؟ آدم هم انقدر خودخواه؟ یک بار شد به حرف یک نفر گوش بدی؟ شد؟ چرا این‌کار را می‌کنی؟ چرا عاشق حرف خودتی؟ بس نبود تو زندگیت هر چی کردی؟  تا منو دق‌مرگ نکنی راحت نمی‌شی؟ من تو رو دق‌مرگ نکنم؟ نه پس من تو رو دق‌مرگ نکنم… درست شو. تو به من بکن نکن نکن. پس کی بکنه؟ همه خفه بشیم تو هر چی خواستی بگی؟ هر کار خواستیم بکنی؟ راست راستم را بری؟ الان بستین خوردی از من قطاب می‌خوای…. من سیزده روز با تو نمی‌تونم هی کل‌کل کنم.هی بپرسی این کجاست اون کجاست. نوشابه داریم؟ نوشابه نداریم؟ چی داریم؟ کوفت داریم. درد داریم. مگه مردم چی می‌خورن؟ من مگه از  کجامه؟ پول که چاپ نمی‌کنم. باز ما یه شیرینی گذاشتیم دهنمون پولشو به رخ ما کشید، خدایا به من مرگ بده. مرگ بده راحت شم. به تو مرگ بده؟ خدایا به من مرگ بده. این را جوری می‌گوید انگار خدا آن‌جاست و دارد در تایید فرمایشاتش سر تکان می‌دهد. اِ اسیری شدیم. برو بابا. من از زندگی زناشویی و از عید، این را بلدم. بله حتماً لحظه‌های شیرینی بوده، لحظه‌های ناب. لابد سی سال زندگی کردن دو تا آدم با هم فراز داشته، به هر حال فراز باید باشد تا آدم متوجه این نشیب‌ها بشود. از صبح بیدار شدم و حمام کردم و پاتختی‌م را هم مرتب کردم تا اگر مادر خواست عاققم کند تیرش به سنگ بخورد.
نزدیک سال تحویل داداشم آمد خانه و گفت که خسته است. و از این‌که مجبور است بیدار بماند تا سال تحویل شود شکایت می‌کرد. مادرم می‌گفت خب تو هم برو بخواب. پدرتم خوابیده، جفتتون هم مثل همید. تو اون ور بخواب، اون هم اون ور بخوابه. خاک بر سر ِ من. داداشم می‌گوید بابا چرا بزرگ می‌کنین قضیه رو این‌قدر، باشه نمی‌خوابم. داداشم تصمیم گرفت برود فیسبوک تا نخوابد. موقع تحویل سال سعی کردم آرزوهای محال نکنم. سعی نکردم اصلاً آرزو نکنم، گفتم آرزو کردن که اشکالی ندارد. آدم باید همیشه آرزو کند، شاید بعداً حتی این فرصت را هم نداشته باشیم. در حقیقت آرزو کردن، باعث می‌شود شما همیشه یک چیزی را در ذهن خود تعریف کنید، این هم که چیز بدی نیست. از مادرم عکس می‌گیرم. می‌گوید شکسته شده و فایده نداره. همینم دیگه. چاق شدم. بس که غصه می‌خورم. پیر شدم دیگه. از این حرف‌ها می‌زند. اصرار دارد با عکس مادرش هم ازش عکس بگیرم.
بعد می‌خواهد برود پیش شهین خانم که در سال گذشته پسرش را از دست داد. اما شهین خانم نیست برای همین هم جای دیگری می‌روند و من تاکید می‌کنم که بالا نمی‌یام. پدرم می‌گوید که زشت نیست که بالا نمی‌روم؟ این درست است که بالا نیایی؟ بچه؟ یه دقه بیا بشین، با پدرت، با مادرت، برو این‌ور، برو اون ور. گفتم برم این‌ور برم اون‌ور؟ بیا بشین یه چایی بخور، یه سلام بکن، زشته. اِ عجب اسبی هستیا. نمی‌یام. چرا نمی‌یای؟ پس ما بگیم کسرا چرا نیومد؟ نمی‌گن این بچه ول شد؟ مادرم پیاده می‌شود گل بخرد، پدرم معتقد است گل دیگر چی است؟ گل دیگه چرا؟ آخه الان مناسبتش چیه؟ گل قشنگه. قشنگ…چیش قشنگه؟ پس فردا خشک می‌شه باید بندازن خاک‌روبه. نباید بریزن خاک‌روبه؟ باید بریزن خاک‌روبه. خب بریزن خاک‌روبه. ببین تو اصلاً به من احساسی نداری، نه؟ دلت برام می‌سوزه هی دست می‌زنی به سرم اوخی اوخی می‌کنی موهای ما رم بهم می‌زنی…اِ می‌گم نکن. تو اصلاً از احساس حرف نزن بابا، تو هیچ‌کس رو دوست نداری. به هیچ‌کس هیچ احساسی نداری، هیچ‌وقتم نداشتی. آره می‌دونم نمی‌دونم چرا این‌طوریه… به خاطر بچگیامه. همه‌چی رو ننداز گردن بچگی‌یات. همه‌چی رو ننداز گردن بچگی‌یات.

The face forgives the mirror, The worm forgives the plow, The questions begs the answer, Can you forgive me somehow?

مادرم ساکت و صامت نشسته بود و پایش را تندتند از عصبیت تکان‌تکان می‌داد. پدرم دست‌هایش را روی زانو گذاشت، تمام حواسش را جمع کرد و گفت به من بگو چی شده؟ چرا ناراحتی؟ بگو به من. چو عضوی به درد آورد روزگار، دگر عضوها را نماند قرار. مادرم هم برگشت نگاش کرد.

Will those feet in modern times, Walk on soles that are made in China?

مادرم چالوس رفت. من؟ غمین، به تماشای خزان ِ زمستان نشسته‌ام؛ در کمین. به هر حال. رفت چالوس تا در نامزدی-که معلوم نیست فرقش با عروسی در چیست- دخترخاله‌ش که همسن و سال من است، شرکت کند یا بجوید. اولش هم نمی‌خواست برود، به خاطر همان دلایل همیشگی، یعنی پول و شوهر و بچه. اما بعد خاله‌ش به او گفته که مگر من جز تو کیو دارم؟ ونباید در نامزدی ِ دخترم دو تا کس و کارم هم باشند؟ چون داماد پر کس و کار است و فامیل‎‌هایشان مثل مور و ملخ خواهند ریخت، و اگر شما هم نیایید ما باید برویم یک گوشه کز کنیم. با این کلمات مشکلات یعنی پول و شوهر و بچه محو گشتند. البته نامزدی برای روحیه خوب است، خصوصاً اگر آدم نامزدی ِ خودش نباشد. چرا که امروزه در نامزدی‌ها، رقص تعبیه شده. اگر ما امروز افسرده‌ایم به خاطر این نیست که کم می‌رقصیم؟

دیشب پدرم را بغل کردم و با بغض دستم را روی سرش گذاشتم، روی شنت‌ها. و روی موهای نرم پَخ ِ کله‌ش. او نمی‌خواست این‌طور شود. هیچ‌وقت نمی‌خواست. اگر چیزی که نمی‌خواهیم بشود چی؟ این شدن‌ها کی تمام می‌شوند؟ این شنت‌ها آب دور مغز را می‌گردانند و خارج می‌کنند و خلاصه هر کاری از دستشان بربیاید برای مغز بی‌چاره‌ی پدرم انجام می‌دهند. پدرم بهم نگاه کرد گفت انقدر به سرم دست نزن. همین شنت‌ها باعث می‌شوند که پدرم روی خوشی به تراشیدن موی سر-همان چاهار تا شود- نشان ندهد، می‌گوید سرش مثل یک زمین ناهموار است. جای شکافتن جمجمه هم یک ور ِ سرش است. خودش می‌گوید فرانکنشتاینم.

بعدتر، در همان دیشب پشت داداشم درد می‌کرد برایش یک چسب مسکن چسباندم. صبح امروز پدرش در آمد از خواب بیدار شود، و دیرش هم شده بود و کمرش هم درد می‌کرد. کم مانده بود گریه کند. گفتم می‌رسانمت اما گفت که نمی‌خواهد برسانمش و خودش با آژانس می‌رود. اما پدرم که به شنیدن اسم آژانس حساسیت دارد رفت بهش گفت چرا برادرت نرساندت؟ داداشم آن هنگام داشت ظرف می‌شست و در جواب من که گفته بودم آقا جان من می‌شورم بعداً، بیا برسونمت سر کار گفته بود خفه شوم. داداشم به پدرم هم گفت که می‌خواهد با آژانس برود نه با من. پدرم گفته بود آخر چرا؟ داداشم ظرف‌ها را به سینک کوبیده بود و بعد گفته بود چون دلش می‌خواهد. مشکلی هست؟ پدرم از اوخواسته بود درست صحبت کند و تلویحاً از او خواسته بود تا خفه شود. اما داداشم گفته بود هر جور که بخواهم صحبت می‌کنم. پدرم پرسیده بود بَ‌له؟ این بَ‌له؟  در خانه‌ی ما بار معنایی و تلویحی‌ایِ چه گُهی خوردی؟ را در خود دارد. داداشم گفته بود بَله. من پدرم را به سمت کاناپه‌ی مورد علاقه‌اش هدایت کردم و او در راه به من گفت که داداشم گفته نمی‌خواهد مزاحم من شود و من آقایی کنم و برسانمش. من گفتم بابا من خودم داشتم همه‌چی رو می‌شنیدم. این رو نگفت. پدرم گفت چی می‌شه تو ببریش؟ گفتم وقتی نمی‌خواد من به زور نمی‌برمش. گفت آخه چرا نمی‌خواد؟ گفتم نمی‌دونم. گفت چیزی شده؟ گفتم نمی‌دونم. گفت کجا داره می‌ره؟ گفتم سر کار. گفت ناهار چی کار می‌کنه؟ گفتم نمی‌دونم. گفت چیزی خورده الان؟ گفتم نمی‌دونم.

داداشم توی ماشین متوجه شد که کیف پولش گم شده. هر چه گفتم بابا پیدا می‌شه و مگه توش چی داشتی؟ می‌گفت نمی‌شه و هر چی که توش داشتم، دلیلی نداشت گم شود. نحس شده بود. روی خروجی حکیم به چمران شمال بغضش ترکید. دو تا چشم‌هاش مثل خط شدند. اشک ازشان ریخت و ریش‌هایش نمناک و نمکی شدند. گفتم اِ. گفت این‌جوری می‌شود و دست خودش نیست و هر چند وقت یک بار بدجوری گریه‌اش می‌گیرد. صدایش می‌لرزید و کلمات از گلویش بریده بریده شده خارج می‌شدند و در فضای ماشین تبدیل به بوی دریا می‌شدند. با  حال نزارم سعی کردم بغلش کنم، سختی در این بود که دستم به فرمان بود. گریه‌ش بند نمی‌آمد. به خاطر مادرم. به خاطر پدرم و به خاطر خودش. چون همه چیز خراب است و دیگر قرار نیست درست شود. چون نمی‌تواند کسی باشد. همه‌ی زندگی در غم و غصه بوده و این خوش‌بینی است که فکر کنیم در آینده چیزی غیر از این در انتظار است. گفتم درست می‌شه. گفتم من هم بدبختم. چون دیدم دارد برای آن دو تا و خودش گریه می‌کند اما برای من نه. گفتم ببین با اینقدر تومن استخدام شدم، اما دلار این‌طوری شده و انگار حقوقم نصف شده. گفتم بیست و هفت سالهم است و بیست و هفت سالگی به ضرس قاطع از سی سالگی هم کیری‌تر است. گفت تو جای پات سفت است. من به گام. به گا. گفتم خر ِ من، تو موزیسینی، برای خودت کسی هستی. همه‌ی اون دخترا بیرون منتظرتن. سبک زندگیمون فرق داره. کیرم توی این جای پای سفت. من کمکت می‌کنم. چون من داداشتم. و باید کمکت کنم. چون وقتی گریه‌ش گرفت. فکر کردم دنده‌های قفسه‌سینه‌م دارند جابه‌جا می‌شوند و حس کردم این منم که گریه می‌کنم، نه اون. و این منم که باید دست این بچه رو بگیرم. چون زور مادرم نمی‌رسد و پدرم هم اوصولاً…اوصولاً…اوصولاً و درد… ولش کنید.

رفتم برایش دنت خریدم با بونتی. گفت لازم نبود. گفتم بخور زر نزن. بغلش کردم، ریشش خشک شده بود.